16/6/2009 - ah tamara!
şen ve gülec van gölünün
küçük kıyı köyünden
suya girer gizliden
her gece bir nevcivan.
suya girer kayıksız,
pazusuna güvenir,
suyu yarar yüzerek
karşı adaya doğru.
loş adadan sessiz sakin
bir ışık var çağıran,
onun için ışıldayan
bir işaret durmadan.
güzel tamar geceleri
böyle ateş yakıyor,
ve sabırsız bekliyor
orada sessiz,gizlice.
deniz durmaz,çalkalanır,
gencin kalbi çırpınır,
dalgaları kükrer coşkun
oysa yüzer korkmadan.
tamar ise heyecanla
onu bekler kıyıda,
suyun sesi her kulaçta
vücudunu titretir.
sustu zifiri kıyıda
işte kara bir gölge,
evet,bu o...buluştular
kuşku dolu gecede.
dalgaları van gölünün
tek okşayan kıyıyı,
ayrılıyor adadan
fısıldayıp gizemle...
onlar ise sevişirken
gök kubbenin altında,
dedikodu dalgalarda,
şuh,ahlaksız tamar'a.
genç kızınsa yüreğinde
çırpınışı sevginin,
delikanlı döğüşürken,
azgın,kızgın denizle.
ancak kötü birileri
sırlarını öğrendiler,
ve karanlık bir gecede
meşaleyi söndürdüler.
sonsuz sularda kayboldu
şaşkın,cesur genç aşık,
rüzgarlarda tek bir ses var:
iniltiler:"ah!tamar!..."
sesler çılgın kayalarda
yankılanır durmadan,
deniz kükrer,köpürür,
kah bir derin ıslık çalar
bazen inler:"ah!tamar!..."
sabah vakti,deniz yorgun
bir cesedi getirdi,
dudağında,titrek,donuk,
iki sözcük:
sanki ölüm sırasında
mırıldanmış:"ah!tamar!..."
o gün,bugün
bu adanın bir adı var:
"ahtamar"
h.tumanyan
|
